Tytuł warsztatu: Ceremonia Wybaczania w Kręgu
Prowadzenie warsztatu: Sylwia Kalinowska, CoachingDlaKobiet.com oraz Ośrodek Rozwoju Osobistego „Złota Brama”
Adres Miejsca: Mikroklimat, ul. Tarczyńska 9, Warszawa
(100m od Placu Zawiszy, na tyłach Hotelu Sobieski)
Był 6 lipca, od trzech dni w Warszawie lał deszcz, tak..tak..lał - nie padał… wszechobecna jesienna atmosfera. Jak to w Warszawie w takie dni bywa, miasto’ poruszało’ się bardzo powoli. Ona ostatnio czuje się bardzo zagubiona. Zagubiona we własnym wnętrzu, głucha …tak jak by jej wewnętrzny głos gdzieś odszedł – odszedł na zawsze…
Dwa miesiące temu jej życie wywróciło jej się do góry nogami … wydawało jej się, że umarły jej marzenia, zawiódł ktoś bliski. Ona pozornie uśmiechnięta, pomalowana, uczesana, schludnie dobrany ubiór … a w środku pustka….. ta okropna cisza! Stała w korku patrzyła na wyblakłe kolory Hotelu Sobieski, jedna zmiana świateł , druga, trzecia .. Kierowcy w swoich autach niecierpliwili się, inni rozmawiali przez telefon, taksówkarze jak zwykle wpychali się na właściwy pas, tuż przed skrętem w lewo. Ją jednak nic nie denerwowało, a tym bardziej NIC nie cieszyło. Zielone, w lewo, zielone, w prawo …jest na miejscu. Siedziała jeszcze chwile w samochodzie, zapaliła spokojnie papierosa, posłuchała muzyki. Nic ją nie interesowało, właściwie sama nie wiedziała po co tu przyjechała, przyglądała się tylko kroplą deszczu spływającym po przedniej szybie samochodu, kap , kap, kap …spojrzała na zegarek 17.40 - pomyślała czas iść.
Weszła do wnętrza magicznego miejsca, była już tam dwa dni wcześniej. Poznała kilka interesujących kobiet. Niesamowite, była tu dopiero drugi raz a czuła się bardzo pewnie. Taka domowa atmosfera, spora grupa kobiet popijała herbatki, przeglądała książki. Nie znała nikogo a jednak czuła się spokojna. Wypatrzyła drobną śliczną brunetkę, która czyniła czynności rejestracyjne. Podeszła do niej, uśmiechnęła się, zajęła miejsce w wygodnym foteliku. Została przywitana z uśmiechem. Złożyła podpis. Rejestracja przebiegała bardzo sprawnie. Panie zapraszały uczestniczki na górę. Wchodząc po uroczych krętych schodkach dopiero uświadomiła sobie, że jedyne, co pamięta z nazwy warsztatu to słowo „przebaczanie”.
W Sali czekało już kilkanaście Pań - w różnym wieku. W powietrzu unosił się przyjemny zapach aromatycznych świec, w tle cicho nastrojowa muzyka. Przywitała ją drobnych rozmiarów młoda kobieta z przypiętą do bluzki uroczą czerwoną różyczką. Zajęła miejsce, uważnie przyglądała się kobietą. Wszystkie były trochę spięte, trochę zmieszane. Wtedy dopiero usłyszała wewnętrzny głos: Co ja tu robię? – Co ja tu robię? Przecież nie mam pojęcia, na co się zdecydowałam…. A niech tam, co mnie nie zabije, to mnie wzmocni. W minionych tygodniach nic bardziej nie potrzebowała jak właśnie wzmocnienia. Minęło parę chwil tej wewnętrznej niepewności. Prowadząca zamknęła drzwi i rozpoczęła swoje powinności. Decyzja zapadła: ZOSTAJĘ!
Słuchając wprowadzenia najbardziej niepokoiło ją słowo „ceremonia”. O ile „wybaczanie” było jak najbardziej OK., bo bardzo chciała komuś wybaczyć ( zawsze wierzyła w zbawczą moc wybaczania, jednak tym razem zadra na jej sercu była tak głęboka, że nie potrafiła wybaczyć, nie potrafiła zrozumieć, nie potrafiła czuć, nie potrafiła przestać pytać siebie „dlaczego?”).
Siedziała przy oknie pochylona do przodu, wpatrywała się w prowadzącą. W dalszym ciągu czuła lekki niepokój związany z tym tajemniczo brzmiącym słowem CEREMONIA …. ciekawe? hmmm może to jakieś egzorcyzmy? Hmmm … kto to w ogóle był ten Tipping? …. Z każda minutą wszystko stawało się klarowne. uff! informacje wprowadzające nie brzmiały już tak groźnie… a niech tam … raz się żyje pomyślała.
Stojąc uczestniczki utworzyły krąg, wszystkie czuły się jeszcze nie pewnie… no i zaczęło się.
Z minuty na minutę czuła większe emocje, znowu poczuła coś w środku. Znowu coś poczuła!!! Coś wróciło, ożyła! ….. było wzruszenie, był smutek, był żal. Panie pomimo różnego wieku stawały się sobie bliższe i bliższe. Przecież dotykały swoich najbardziej intymnych przeżyć. Niesamowite było to, jak te obce osoby, które jeszcze paręnaście minut wcześniej siedziały trochę zmieszane, trochę spięte, przyglądały się sobie niepewnie jak bardzo stawały się do siebie podobne.
Czuła jakieś ciepło do samej siebie. Czuła, że nie jest sama, ….. że nie jest taka bezradna, … że nie tyko ona wciąż czuje stratę z powodu bardzo odległych wydarzeń. Czuła się taka normalna. Pokazały się nawet łzy, ale te łzy nie były już tak gorzkie jak wcześniej, te łzy były lekkie, ciepłe, wzruszające.
W przerwie Panie popijały pyszną kawkę, herbatkę inne skusiły się nawet na kajmakowe pyszności. Kusiły też ciekawe książki, które w tym klimatycznym miejscu czekają na głodne rozwoju Kobietki. Był gwar, był śmiech. Tak jak by Panie znały się od dawna. Ona nie miała żadnego oporu by wyznać innym, co naprawdę wydarzyło się w jej życiu. Czuła zrozumienie, ciepło, szczerość. Nawet było jej trochę żal, że przerwa nie może być dłuższa. Rozwinęło się wiele ciekawych tematów, usłyszała wiele historii. Panie wróciły do sali na Pietrze. Zajęła swoje miejsce, jednak teraz było zupełnie inaczej, uśmiech nie schodził z jej twarzy. W powietrzu unosiła się pozytywna energia.
Czas mijał tak szybko, że nawet nie spostrzegła jak za oknem zrobiło się ciemno. Tyle myśli kłębiło się w głowie, trzymając za ręce przed chwilą poznane kobiety czuła ciarki na całym ciele, czuła jak ich energia przenika się wzajemnie. Czas jednak dobiegł końca. Nie mogła się powstrzymać by przyjacielskim objęciem podziękować i pożegnać Sylwię, która nie była już tylko Panią prowadzącą. Była kimś, kto wniósł coś cennego w jej życie, dobrą energię, a przecież niczego bardziej teraz nie potrzebowała. Odjeżdżając raz jeszcze spojrzała na szyld – MIKROKLIMAT- nazwa doskonale odzwierciedla atmosferę tego miejsca, pomyślała. To niesamowite jak my kobiety jesteśmy sobie bliskie. Jakie jesteśmy wspaniałe!!!
Przemierzając opustoszałe ulice śródmieścia uśmiech nie schodził z jej twarzy, a w myślach to trudne „Dlaczego?” , zamieniło się na konstruktywne „ Po co?” !
Pozdrawiam wszystkie uczestniczki warsztatów.
Aleksandra
Relacja z warsztatu pt. „Centrum wybaczania w kręgu” który odbył się 6 lipca br. w miejscu o nazwie „Mikroklimat”
Zapisałam się na ten warsztat bardziej z ciekawości niż realnej potrzeby i wiary w możliwości tego warsztatu. W „Mikroklimacie” zjawiłam się pełna sceptyzmu i poczucia „co ja robię tu”
Samo miejsce „Mikroklimat” zrobiło na mnie bardzo miłe wrażenie. Nie wiedziałam że istnieje takie fajne miejsce gdzie można usiąść, napić się czegoś lub zjeść a do tego poczytać książkę lub czasopismo z delikatną i przyjemną muzyką w tle. To miejsce rzeczywiście ma swój urok i zachęca do pobytu i miłego spędzenia czasu....polecam gorąco.
Z racji tego, że byłam jedną z pierwszych uczestniczek, zasiadłam przy stoliku z filiżanką zielonej herbaty oraz wybraną z regału książką. W miarę upływu czasu pojawiało się coraz więcej uczestniczek. Przed godziną 18 zostałyśmy poproszone o udanie się na górę do sali w której przygotowane były krzesła i czekała trenerka warsztatu – Sylwia Kalinowska. Każda z nas dostała identyfikator z wypisanym swoim imieniem. Trenerka przedstawiła się, wprowadziła nas z ogólne zasady metody wybaczania Colina Tippinga (Radykalne Wybaczanie) i wyjaśniła pokrótce co nas czeka. Moje odczucie, że nie jestem na właściwym miejscu rosło coraz bardziej. Ja osoba bardzo skryta emocjonalnie nie wyobrażałam sobie, że będę w stanie otworzyć się przed obcymi mi kobietami i dodatkowo pozwolić emocjom wziąć górę, żeby zabliźnione rany mojej duszy na nowo się otworzyły. Przecież ja już poukładałam wszelkie złe uczucia w poszczególnych szufladkach mojej duszy i staram się żyć na nowo.
Po wysłuchaniu wstępu Sylwia poprosiła żebyśmy się wzajemnie przedstawiły, opowiedziały coś o sobie i powiedziały po co przyszłyśmy na ten warsztat lub czego oczekujemy. Większość kobiet przyszła z ciekawości, z wyjątkiem 4 kobiet które chciały przejść do porządku nad pewnymi złymi emocjami, wywołanymi niemiłymi wydarzeniami w ich życiu.
Zaczęła się pierwsza część radykalnego wybaczania. Ustawiłyśmy się w kręgu a trenerka czytała pytania, które zadane były z pozycji ofiary i kata. Jak się wewnętrznie na nie odpowiedziało to wchodziło się do tego kręgu i tam spotykało kobiety z tym sam problemem. Po wygłoszeniu formułki wracało się do obwodu kręgu ale w inne miejsce niż to z którego się weszło do środka.
Z początku widać było spięcie w uczestniczkach i takie trzymanie się na dystans oraz wstrzymywanie emocji w sobie. Jednak coraz więcej kobiet się otwierało. Ich emocje i otwartość wpływały na pozostałe panie. Widać było jak one to przeżywały, z jakim bólem się zmagają, jak walczą w środku z sobą pokonując wstyd, gniew, złość i bezsilność. Przyznanie się do danego problemu jest już w pewien sposób sukcesem, bo uświadamia nam istotę blokady wewnętrznej, z która się zmagamy. Ja sama po serii pytań poruszyłam problem, który dotyczył mnie i obaw jakie tkwią we mnie. Po raz pierwszy przyznałam głośno z czym się borykam, choć do tej pory tłumiłam to w sobie. Okazało się, że ta wątpliwość dotyczy również innych uczestniczek. Takie zrzucenie z barków oraz serducha kamienia sprawiło mi ulgę, rozjaśniło istotę problemu bytowego mojego życia.
Po całej tej serii usiadłyśmy na krzesełkach, również ustawionych w kółku i dzieliłyśmy się wrażeniami z tego co się przed chwilą wydarzyło. Potem była krótka przerwa, po której nastąpiła druga cześć odnośnie akceptacji tego co nam się złego przydarzyło jako daru, który pozwolił nam stać się takimi właśnie osobami. Było bardzo dużo pozytywnej energii oraz wsparcia ze strony znajdujących się tam kobiet. Również pojawiły się łzy ale szczęścia i radości. Tutaj istotą było uświadomienie sobie lekcji z tych przeżyć i udoskonalenie siebie poprzez wybaczenie oraz otworzenie się na pozytywną przyszłość. Ja po tym warsztacie wyszłam lżejsza, radośniejsza, pełniejsza, szczęśliwsza i wiem już, że nie można skupiać się na negatywnych emocjach bo to odbiera nam życiową energię i robi z nas wraki już za życia....a ono jest zbyt krótkie by je tak zmarnować. Na pewne rzeczy nie mamy wpływu ale możemy je zaakceptować i zrobić z nich dar oraz podstawę do dalszego rozwoju wewnętrznego. Żyjmy jak najpełniej i bądźmy bardziej optymistyczne :) Akceptujmy się!
Magda
Program warsztatu:
1. Wprowadzenie do metody wybaczania Colina Tippinga (Radykalne Wybaczanie)
2. Ceremonia Wybaczania w Kręgu /I i II część/
Cel warsztatu:
Niemal każdy nosi jakąś ukrytą w sercu ranę, zadaną kiedyś przez kogoś lub przez coś. Od czasu do czasu rana ta otwiera się i krwawi, odbierając nam spokój. Nasze szczęście zakłóca wtedy poczucie krzywdy, co często prowadzi do wielu poważnych chorób. Żeby to zmienić, wystarczy wybaczyć – skutecznie – radykalnie, dogłębnie. Nie jest to proste, ale możliwe, jeśli zrozumiemy, że wybaczenie nie zwalnia z odpowiedzialności sprawcy, a uwalnia nas samych. Wybaczając, okazujemy sobie miłość i akceptację, i automatycznie otwieramy się na szczęście. Zaprzestanie obwiniania oznacza skupienie się na teraźniejszości, na tu i teraz.
Colin Tipping, brytyjski terapeuta, uczy nas sztuki prawdziwego wybaczania, uczy dostrzegać doskonałość i logikę nawet w najbardziej zawikłanych i przerażających sytuacjach.
Dla kogo:
Warsztat jest przeznaczony:
1. dla kobiet, które z różnych powodów chcą pożegnać przeszłość, żeby móc skupić się na „tu i teraz”;
2. dla kobiet, które utknęły w martwym punkcie swego życia osobistego lub zawodowego;
3. dla kobiet po 21 r. życia, singielek, po rozwodzie, po stracie dziecka, szukających pracy i własnej drogi itp.
Korzyści dla uczestniczek:
"Kiedy ludzie biorą udział w ceremonii,
wkraczają do świętego miejsca.
Wszystko poza tą przestrzenią
traci na znaczeniu.
Czas nabiera innego wymiaru.
Emocje płyną swobodniej,
ciała uczestników wypełniają się energią życia,
Ta energia przenika
i błogosławi wszystko wokół nich.
Wszystko się odnawia
i staje się uświęcone"
(Sun Bear)
Ceremonia Wybaczania w Kręgu łączy w sobie elementy tradycyjnego Uzdrawiającego Kręgu Indian Amerykańskich z metodą Colina Tippinga. Jej celem jest usunięcie starych blokad emocjonalnych i tym samym otwarcie się na miłość, szczęście, dobrobyt. Wybaczanie zachodzi na poziomie duchowym i nie ma potrzeby opowiadania komukolwiek o swojej przeszłości. Dzięki temu warsztatowi można skuteczne wybaczyć nawet bardzo stare rany, odzyskać spokój i uwolnić negatywne emocje (żal, gniew, smutek, poczucie winy, wstyd, nienawiść).
O Prowadzącej
Sylwia Kalinowska – life-coach, certyfikowany trener rozwoju osobistego metodą Tippinga, terapeutka, malarka Vedic Art, dyplomowana trenerka EFT I stopnia. Od 2006 roku prowadzi i organizuje warsztaty wybaczania i kreowania marzeń, rozwoju osobistego oraz spotkania indywidualne. Właścicielka Ośrodka Rozwoju Osobistego „Złota Brama” oraz serwisu www.CoachingDlaKobiet.com. Jest autorką programu life-coachingowego dla Kobiet: "Żyję w harmonii pomiędzy byciem a działaniem." Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, SGH i UKSW.
W swojej pracy skupia się głównie na pomocy kobietom będącym na tzw. zakręcie życiowym, którym czas pędzi jak szalony, z niczym nie mogą nadążyć, ciągle są zmęczone i przestały marzyć. Wspólnie z nimi odkrywa, dlaczego życie już ich nie cieszy; dlaczego zapomniały co to śmiech; z jakiego powodu kontakt z bliskimi nie daje im ukojenia; dlaczego bycie matką, żoną lub partnerką jest wielkim ciężarem; dlaczego są nieszczęśliwe i jak mogą to zmienić.
Wierzy w to, że każda kobieta może żyć "tu i teraz" z większą radością, odwagą, życzliwością, mądrością i spokojem, jeśli tylko podejmie odpowiednie kroki.
O firmie:
Ośrodek CoachingDlaKobiet.com Sylwia Kalinowska wyrósł z potrzeby serca oraz idei niesienia niekonwencjonalnej pomocy kobietom w kryzysie emocjonalnym, którym nie pomagają tradycyjne metody terapeutyczne. Wraz z wieloletnim doświadczeniem warsztatów grupowych wybaczania i kreowania marzeń oraz sesji indywidualnych powstał pomysł programu rozwoju osobistego dla kobiet pod hasłem „Żyję w harmonii pomiędzy byciem a działaniem”. To oznacza równowagę pomiędzy akceptacją siebie i determinacją w zmienianiu tego wszystkiego, co powinno być zmienione.
"Być" to znaczy odpuszczać sobie, akceptować, ufać, wierzyć, przebaczać. "Działać" znaczy przyjmować na siebie odpowiedzialność za to, i tylko za to, co może być zmienione, a potem pracować nad zmianą. Program bazuje m. in. na takich metodach, jak: life-coaching, metoda Tippinga, EFT Techniki Emocjonalnej Wolności (tapping), metoda Lowena i „The Work” Katie Byron.
Firma oferuje program warsztatów stacjonarnych, wyjazdowych oraz spotkań indywidualnych, dla kobiet które z różnych powodów utknęły w martwym punkcie swojego życia.
Zapraszamy na stronę www.coachingdlakobiet.com oraz www.zlotabrama.pl
Opis miejsca:
W centrum Warszawy (przysłowiowe trzy kroki od Pl. Zawiszy), a jednocześnie w zaciszu bocznej uliczki znajduje się niezwykłe, klimatyczne miejsce o nazwie Mikroklimat – Przestrzeń życia. Miejsce stworzone z myślą o kobietach i dla kobiet, z misją, że kobieta może osiągnąć w życiu wszystko co chce, jeśli tylko w to uwierzy. To niezwykłe miejsce z duszą stworzyła Beata Szałas niecały rok temu. Beata włożyła w nie całe swoje serce i entuzjazm.
Mikroklimat to miejsce gdzie można zdobyć wiedzę, jak żyć pięknie i cieszyć się pełnią życia, miejsce gdzie można w zaciszu kawiarenki poczytać książkę – dla analogowców, lub posurfować w Internecie, miejsce, gdzie jeśli masz super pomysł na przekazanie wiedzy, można wynająć salę kameralną i dyskretną salkę w domowej atmosferze. Przy okazji w ramach swojego biura podróży oferuje wspaniałe podróże po świecie, podróże z sercem. Klimat miejsca podnosi również Klubokawiarnia, gdzie można zjeść domowej roboty ciastko, zjeść lekki lunch i napić się energetyzującej kawy lub herbaty. Więcej na http://mikroklimat.net.pl
Powrót do Programu warsztatów
Przejście do opisu kolejnego warsztatu
Przejście do formularza zapisów
